keuzes

Febr 2013: Feeling good

Afgelopen week gaf ik een Pechakucha presentatie in de Royal in Heerlen. De uitdaging om in 20 slides van 20 seconden een verhaal te vertellen, in het Engels ook nog (niet mijn sterkste kant maar wat maakt het uit). De kern van mijn boodschap was natuurlijk de boodschap van mijn boek: dat ik wens dat zoveel mogelijk mensen leren leven als een zondagskind. Mijn broer Martijn is een bepalende factor geweest voor het schrijven van dit boek.

Martijn vond muziek geweldig. Hij luisterde veel muziek, van jongs af aan al. Het waren vooral de teksten waar hij door geraakt kon worden. Toen we nog bij mijn ouders thuis woonden, had Martijn zijn slaapkamermuren volgeschreven met zinnen uit songteksten. Zodra ik thuis kwam van school, hoorde ik boven de muziek al door het huis galmen. Muziek bleef een passie. In 2001, toen Martijn ondertussen al 32 was, had hij weer een nieuwe band ontdekt: Muse. De single ‘Feeling good’ vond hij geweldig.

Ondanks de tekst over mooie dingen van het leven, is de wijze van zang melancholisch. Het nummer zelf hoeft je niet per se blij te maken maar het raakt een onderliggende emotie, het neemt je mee op reis. Op het moment dat deze single in ons land te horen was, vocht Martijn al tien jaar tegen de slopende ziekte paranoïde schizofrenie. Een ziekte die ervoor zorgde dat hij voortdurend bang was, omdat mensen het op hem gemunt zouden hebben en hij het idee had dat hij de wereld moest redden. Voortdurend had Martijn het erover hoe fijn het wel niet was als alle leed uit de wereld weg zou zijn. Als iedereen zich goed zou voelen, als hij zich weer eens goed kon voelen. Begin 2002 leek hij in te zien dat zijn wens niet zou uitkomen. Op 8 januari 2002 maakte hij een eind aan zijn leven. Martijn ging een nieuwe dag tegemoet…

‘It’s a new dawn
It’s a new day
It’s a new life
For me
And I’m feeling good’

Ik ging ook een nieuwe dag tegemoet. De eerste dag zonder mijn enige broer, voor altijd horende bij het verleden en niet meer in heden.

‘Sleep in peace when the day is done
And this old world is a new world
And a bold world
For me’

Hoe vreemd het misschien klinkt, zijn dood is geen zwarte bladzijde uit mijn leven. De jaren daarvoor, toen ik hem meer en meer zag aftakelen, vond ik moeilijker. Ik voelde me machteloos, verdrietig en kwaad omdat ik, ook nog hulpverlener als beroep, niet in staat was mijn eigen broer te helpen. Toen ik net had geleerd had dat vechten tegen de werkelijkheid het leven alleen maar zwaarder maakte, pleegde Martijn zelfmoord. Natuurlijk was ik verdrietig, héél verdrietig maar ik begreep zijn keuze en accepteerde zijn keuze. Martijn kon de lichtheid niet vinden in zijn leven, zijn dood bevrijdde hem. Dus hoe zwaar dit verhaal misschien ook klinkt. Het voelt voor mij heel licht. Ik ben dankbaar voor de tijd dat we wel samen hadden. Dankbaar voor wat Martijn, zijn ziekte en ook zijn wijze van afscheid nemen, mij geleerd hebben. Dankbaar dat hij er was.

Freedom is mine.
Free, loving you ..

 

Het pechakucha verhaal: The nut cracking princess

April 2012: Aftrap

Dan nu mijn eerste blog.
Spannend vind ik. Waarom? Geen idee eigenlijk. Misschien dat ik toch benieuwd ben naar eventuele reacties van jou of anderen ondanks mijn levensmotto dat de eventuele goed- of afkeuring van anderen niet leidend is voor wat ik doe of laat. Dus.. doe ik dit voor jou, de reactie, de consequentie en wil ik er iets mee bereiken of doe ik dit voor mijzelf en sta ik open voor alles wat het oproept? Ik kies graag voor dat laatste.

Zelf haak ik snel af als een blog heel lang is. Ik weet niet hoe dit voor jou is, maar een blog lees ik tussen de bedrijven door, omdat ik even pauze neem van mijn werk, even op andere gedachten wil komen, even een kijkje in de gedachtegang van iemand anders wil nemen. Hiermee wil ik niks negatiefs zeggen over uitgebreide verslagen of gedegen opiniestukken van anderen maar als je daar naar op zoek bent, dan spreekt mijn blog jou waarschijnlijk niet aan. Maar goed, dat is een aanname dus laat ik dat nu niet meteen als waarheid zien.
Graag neem ik je mee in mijn gedachtegangen over hoe ik deze wereld ervaar, wat ik mooi vind, wat me opvalt en vooral wat me verwondert.

Vaak zal het daarom gaan over hoe wij als mensen met elkaar omgaan of hoe wij met onszelf omgaan. Want van jongs af aan intrigeert mij al de vraag waarom mensen zich gedragen zoals ze zich gedragen en ook of dat overeenkomt met hoe ze zich voelen. Mijn ervaring is namelijk dat daar een wereld van verschil in kan zitten. Hoe vaak loop je niet met een glimlach om de mond terwijl je van binnen heel wat anders voelt, zeg je dat het goed gaat terwijl dat niet zo is of zit je opeens toch op dat familiefeest terwijl je eigenlijk niet wilde gaan?

Denk jij daar ook wel eens over na? Laat jij je wel eens leiden door de eventuele goed- of afkeuring die je daarvoor krijgt van anderen en doe je daarom dingen die je eigenlijk liever niet zou doen? Ik probeer het steeds minder van invloed te laten zijn, dus hoe spannend ook, dit was mijn eerste blog en hoe de reacties ook zijn, de volgende volgt!

 Scroll na boven